سازمانی خهباتی کوردستانی ئێران
اینجا هشتبندی میناب در استان هرمزگان است؛ جایی که کودکان ایرانی در سال ۱۴۰۴ همچنان به جای کلاس درس، در کانکسهای آهنی داغ و خفقانآور مینشینند. کانکسهایی که نه نشانی از امنیت و استاندارد دارند و نه بویی از شأن انسانی بردهاند، اما برای رژیم آخوندی کافی است تا آمار «پوشش تحصیلی» را زیبا جلوه دهد.
در شرایطی که میلیاردها تومان صرف پروژههای نمایشی، ویترینسازیهای رژیم و هزینههای نظامی میشود، آینده فرزندان این سرزمین در اتاقکهای فلزی بیروح به بازی گرفته میشود. مدرسهی کانکسی در هرمزگان، لکه ننگی بر پیشانی مسئولان رژیمی است که پشت تریبونها از «پیشرفت آموزشی» دم میزنند، اما حتی ابتداییترین حق کودکان یعنی داشتن کلاس درس امن و استاندارد را نادیده میگیرند.
